Al een tijdje lagen er een paar zielige ‘hole base plates‘ (kan het ook niet helpen, zo heten ze) op mijn bureau te wachten. Nog gemonteerd op het speelveld leken ze nog in orde, maar na het demonteren van de kickers waar ze bij horen bleek dat ze toch redelijk stuk zijn.
Alles lijkt hier nog koek en ei
Beetje stuk, en écht stuk
Nu zijn er veel onderdelen redelijk eenvoudig te verkrijgen, maar dit is er niet een van. Niet in Nederland in ieder geval. Het onderdeel (Gottlieb C-15707) is nog wel te krijgen, maar alleen in de USA. Niet duur ook ($2,50 per stuk), maar als je twee stuks naar Nederland moet laten komen zal van die lage prijs vrees ik niet veel meer over zijn. En het zal lang wachten worden. Nu is is het onderdeel ook weer niet zo ingewikkeld, en daarom een prachtig klusje voor de 3D-printer. Het is toch rotweer.
Naar de tekentafel
Maar zoals ik dat vaak doe, eerst de basis als een ruwe schets op papier zetten. In dit geval gebruikte ik één van de kapotte base plates als tekenmal.
Nu de basis op papier stond en de maten makkelijk te nemen waren, was het tijd voor Sketchup, mijn favoriete 3D design software:
Wat een baggerweer! Verwarming een graadje hoger, middagje bingewatchen… Of even wat doen aan de flipperkast? Uiteraard ga ik dan voor het laatste.
Een nieuwe look-and-feel
Gelijk maar even wat gedaan aan het uiterlijk van deze blog. De oude stijl vond ik wat stoffig, dus ging ik op zoek naar een andere look and feel. Persoonlijk vind ik deze stijl fijner, en hoewel op de foto eigenlijk een Street Fighter arcade game staat kon ik hem om een of andere reden niet weerstaan. Weet niet waarom…
Linkerzijkant – poging 3
In de post van 18 januari liet ik al zien hoe ik de linker zijkant van de lichtkast (weer) kaal had geschuurd, omdat de verf en grondlaag losliet. In de tussentijd heb ik de nieuwe grondlaag al opgezet, en flink laten uitharden. En wát een verschil!
De afgelopen week heb ik eerst zwart en blauw gedaan, en vandaag was wit aan de beurt. Beetje ondankbare kleur, want de grondlaag is ook wit natuurlijk. Maar goed, moet wel gebeuren.
Zwart… (vinyl nog niet helemaal weg gehaald)
Eerste laag blauw.. ziet er gelijk al mooier uit.
Vinyl geplakt voor wit
Klaar voor vandaag! Nog hier en daar een paar stipjes bijtippen als alles erop zit en dan is het perfect!
Zwart, blauw en wit zit er nu op. Als een kind zo blij ben ik dat alle verf nu netjes blijft zitten! Het wit nu lekker uit laten harden en later deze week maar eens kijken of geel er weer op kan.
Het lekkerst bewaar je tot het laatst. Althans, ik wel. In mijn werk doe ik graag eerst de dingen die ik minder leuk vind, om me daarna dan helemaal te kunnen storten op wat ik écht leuk vind.
Nou vind ik al het werk aan de flipperkast leuk, maar de electronica en de software ervan helemaal! En omdat verfwerk moet goed drogen dacht ik: ik bekijk de staat van de electronica eens. De kast heeft maar liefst 4 processorborden met good old 65C02 processoren, dezelfde als waar de eerste Apple computertjes op draaiden. Deze processoren ken ik heel goed, dus ik denk dat ik in een latere fase nog wel wat ga knutselen met de software. Zeg maar: customizen.
Verder ziet deze hardware er op het eerste gezicht smetteloos uit. Maar ik weet: schijn kan bedriegen, en soldeerverbindingen op oude moederborden kunnen na zoveel jaren kristalliseren, met slechte verbindingen tot gevolg, en in power circuits kan dat leiden tot browning, en in het uiterste geval fikt er iets uit.
Scheurtjes… eindigt meestal in tranen
En ja hoor… bij het bekijken van de Display Controller ontwaar ik de eerste scheurtjes in enkele soldeer-eilandjes van grote weerstanden. Gezien de afmetingen kunnen ze een kleine 5 Watt dissiperen, en dat betekent behoorlijk wat warmte (100 graden kan zo maar). En daarna koelen. En weer opwarmen, en weer koelen… enfin, je snapt het. Daardoor zet het uit, en krimpt het weer, en dat betekent mechanische stress op de soldeerverbindingen waardoor scheurtjes ontstaan. Door die scheurtjes geleidt het soldeer minder goed, en gaat op zichzelf als weerstand fungeren. Met nog meer warmte tot gevolg. Deze neerwaartse spiraal eindigt meestal in tranen.
Er komt dus een extra taakje op de todo lijst: nalopen van alle solderingen van alle electronica.
Wat was er ook al weer aan de hand? Nou, het eindlager van de rotating flipper motor was totaal versleten. Het ding was helemaal ovaal geworden, en bovendien was het asje ook 0,3 mm kwijt aan slijtage, en daardoor sleepte de rotor langs de stator. Niet lekker.
Lichte sleepsporen, versleten asje en lager. Dat moet anders!
Na mijn maatje Wim te hebben geconsulteerd over iemand met een draaibank liet hij mij weten terecht te kunnen bij Cor. Deze mazzelaar heeft dus een draaibank en ik niet (…), en hij wilde graag zijn medewerking aan mijn project verlenen. Zo gezegd zo gedaan.
Het plan was om een staafje messing af te draaien tot de juiste buitenmaat (6,65 mm), en een gat erin te boren voor het asje. Zo naïef als ik soms kan zijn ging ik een kwartier voor de afspraak nog even langs de Gamma voor een staafje van 8mm. Nou, forget it. Want de Gamma heeft tegenwoordig wél een miljoen soorten geurkaarsen, prul-kastjes, tuinmeubilair, badkamerspulletjes en schattige lampjes. Maar een beetje fatsoenlijk assortiment ijzerwaren? Vergeet het maar. Het lijkt tegenwoordig wel een soort mini-Ikea. Maar dan treuriger.
Wat dat betreft wens ik me een Hornbach in onze stad. Want hoe irritant hun TV-reclames ook zijn, bij Hornbach gaat het tenminste (voornamelijk) nog écht over klussen.
Deze wil ik voor mijn verjaardag, schat!
Links twee nieuwe lagertjes, rechts de oude.
Anyway, gelukkig had Cor nog een staaf messing staan, en hij was zo vriendelijk om een stukje daarvan te gebruiken. Het draaien ging voorspoedig, en na 2 uur draaien en ouwehoeren over onze hobbies over en weer lagen ze daar: twee spiksplinternieuwe lagertjes! Eenmaal thuisgekomen het afgesleten asje van de rotor in de boormachine gespannen, en over een vijltje laten draaien tot de slijtage was verdwenen en het de juiste diameter (2,9 mm) had voor het nieuwe lagertje.
Ahhhh… Het lagertje loopt weer als een zonnetje.
En hey presto! hij loopt weer perfect! Helaas alleen nog niet op spanning kunnen testen, want het ding vraagt 50 volt wisselspanning en dat heb ik effe niet paraat. In de loop der jaren heb ik namelijk alle trafo’s die ik had in een vlaag van opruimwoede c.q. verstandsverbijstering weggegooid. Ik vrees dus dat het moet wachten tot alles weer is aangesloten, en dan maar hopen dat het werkt…
Maar dit was weer een succesje. Met duizend maal dank aan Cor, en Wim natuurlijk voor de bemiddeling!
Vandaag is zo’n dag waarop ‘Joy & Frustration’ bij elkaar komen.
Eerst de Joy dan maar. Een van de problemen die de kast kent is de rotating flipper die niet werkt. De echte oorzaak heb ik nog niet uitgezocht, maar wel is al duidelijk dat de motorspoel gewoon goed is. Zou het dan eindelijk iets met de electronica zijn? Anyway, dat zoek ik nog wel uit. Terwijl ik het ding – een borstelloos type dat verrassend simpel in elkaar zit – eens aandachtig bekijk merk ik op dat de rotor wel verdacht veel speling heeft.
Nadat ik het het hele ding volledig uit elkaar heb gehaald en de onderdelen door het ultrasoon bad heb gehaald zie ik dat het eindlagertje van de rotor ovaal geworden is en het asje van de rotor is 0,3mm kwijtgeraakt van 27 jaar feestgedruis. Zodanig dat er lichte slijpsporen te zien zijn op de rotor. Die heeft dus de stator geraakt. Zou dat de oorzaak van het probleem zijn?
Je zou zeggen: nieuwe motor dan maar. Maar hé, die is natuurlijk allang niet meer te krijgen, en áls er al een te vinden is dan tegen belachelijke prijzen. Bovendien moet je maar afwachten of die ook niet versleten is. En dan: wat is de lol van kopen, als je het ook kunt fixen?
Het was me meteen duidelijk: dit is werk voor een draaibank. Nou heb ik best een aardige collectie gereedschap. Maar helaas geen draaibank. (die komt op de boodschappenlijst, schat). Dus tijd om mijn netwerk in te schakelen. En als het op techniek aankomt, dan kan ik ALTIJD bij mijn maatje Wim terecht. Nou weet ik dat hij ook geen draaibank heeft, maar ik weet zeker dat hij iemand kent met zo’n ding. En zodoende zit ik vanmiddag bij Cor, en gaan we dit varkentje even wassen. Wordt vervolgd….
Dan de Frustration: In de afgelopen week ben ik verder gegaan met het verfwerk van de zijkant van de lichtkast. De rechterkant had ik al eens opnieuw gedaan omdat de grondverf ondanks grondige voorbehandeling losliet (bedankt, Flexa!). Die nieuwe laag grondverf van (niet lachen..) Action hecht echt als een tierelier! De linkerkant leek nog wel te redden. Maar na de witte, blauwe, zwarte, en gele verflaag was ik vandeweek toe aan oranje en…. toen trok ik met het loshalen van het sjabloon geel en zwarte verf (#@&**!!) mee……zucht. Dilemma: repareren of opnieuw doen?
Arrghhhh… hier en daar verf losgekomen
En Hoppa! Weer kaal. Undo, copy, paste
Met nog drie lagen (roze, rood en lichtblauw) te gaan durf ik het niet aan om het op bijtippen aan te laten komen. Er volgen ongetwijfeld nog meer ongelukjes, en dat eindigt zo in broddelwerk. Even ervoer ik een momentje van moedeloosheid. Maar ik herpakte me snel: kom op Sut, draai er niet omheen! Uithuilen en opnieuw beginnen.
Dus heb ik zojuist de linkerkant weer volledig kaal geschuurd. Deze keer gebruik ik Action grondverf. Topspul!
Ok, ik schrok achteraf best een beetje van mijn opmerking dat ik de kast wilde restaureren. Immers, ik heb het ook zonder deze nieuwe hobby al belachelijk druk, en het is nou niet dat ik met alle disciplines die ik verwacht tegen te komen veel ervaring heb…
Even kijken: mechanica.. mwa, affiniteit, dat wel. Houtbewerking… Snap ik. Nineties electronica en computer hardware: check! Software: check! Verf spuiten: nope.
En dan: hoe zit het met de verkrijgbaarheid van onderdelen? Hoe pak ik de beschadigde graphics van de kast en het speelveld aan? Om van de schade aan de kast zelf en de lightbox nog maar te zwijgen. En hoe krijg ik de mechanische onderdelen weer soepel? En zijn die niet versleten?
Maar goed, ik ben gruwelijk leergierig, heb veel geduld met dit soort klusjes en schuw monnikenwerk niet, wordt niet agressief als iets niet goed gaat, kan als ik daar zin in heb behoorlijk precies werken, heb doorgaans meer zelfvertrouwen dan goed voor me is, en lijd aan chronische onderschatting van mogelijke problemen.
Maar hey, het zijn ook eigenschappen die me hebben geholpen in het leven. Dus…. What could possibly go wrong?
Eigenlijk was het helemaal niet de bedoeling om mijn Street Fighter II te restaureren. Ik wilde er gewoon een hebben. Gewoon om lekker mee te spelen.
Toen ik aan Diana – mijn altijdmeestal best vaak vrolijke en prettig gestoorde levensgezellin – vertelde over mijn voornemen om er een aan te schaffen, verwachtte ik een mildzure kanonnade over mijn toch al overvolle werkkamer, ditto agenda en chronisch gebrek aan tijd.
En terwijl ik mijn bring-it-on houding aannam kwam ie hoor, die kanonnade. Maar toch, haar lichaamstaal verraadde dat ze tussen de pruttelende tegen-argumenten eigenlijk geen “NEE!” maar eerder “WANNEER?” zei. En zo vond ik een paar weken later een exemplaar “in goede staat” op Marktplaats.
De verkoper vermeldde me eerlijk de gebreken die hij kende van het apparaat. De rotating flipper – een feature van deze kast – deed het niet, en twee lijntjes in het matrix display deden het niet. Dat was het. Zo zei hij.
uh..hu.. Yeah right…
Eenmaal thuis gekomen kon ik niet wachten om hem aan te zetten en te spelen. Het was een lange rit van Arnhem terug naar Voorne-Putten en dus stonden we om 01:00 uur in de ochtend ruzie te maken wie er hierna aan de beurt was.
Ondertussen zag ik dat er stiekem heel wat meer mis was dan de verkoper mij had verteld. Zeker, de rotating flipper deed het niet. En de lijntjes van de display waren ook echt stuk. Maar ook was de kast behoorlijk beschadigd, vol met butsen, krassen, gechipt hout, gecorrodeerde side-rails en één of andere randdebiel had de geniale ingeving gehad om zichzelf onsterfelijk te maken door zijn naam in het dot matrix display te krassen. Leuk man! Daarnaast kon een slechtziende nog zien dat meer dan de helft van de lampjes het niet deden, de linker flipper zo goed als lam was, de rechter bumper het niet deed, en nogal wat targets geen punten telden. Bovendien klonk het geluid sterk vervormd. Deze machine was mishandeld en ernstig verwaarloosd! En dat bleek helaas nog maar het begin…
Wie de film Chappie gezien heeft (met de knettergekke Zuid-Afrikaanse band Die Antwoord) herkent het: je kunt empathie ontwikkelen voor een machine. Zo ook in mijn geval. Ik vond het gewoon ‘zielig’ dat die arme kast zo verwaarloosd was. Dit had hij (of is ‘t een zij?) niet verdiend. En na twee uur gespeeld te hebben wist ik het zeker: ik zou hem/haar weer in oude glorie terugbrengen. Of nee… beter zelfs. Als nieuw. Béter dan nieuw!
Enthousiast bracht ik het nieuws: ‘ehh jongens geniet er nog maar even van.. want vanaf morgen ga ik ‘m restaureren… ‘ . De reactie van zowel Diana als zoonlief Didou was er een van herkenning. ‘Ja hoor, het is weer zo ver….hoe kun je dat nou doen, je hebt zoiets nog nooit gedaan!” Maar op zo’n vraag kennen zij mijn antwoord al: ‘Klopt, ik heb het nog nooit gedaan. Dus ik denk dat ik het wel kan!’ Mijn levensmotto – geleend van Pippie Langkous.
Inmiddels zijn we drie maanden verder, en ondertussen is er al veel gedaan. Maar moet er ook nog veel gebeuren. Maar het resultaat is er naar. Alles wat onder handen is geweest is inmiddels in nieuwstaat. Ik zal nu niets verklappen, maar lees en kijk in de komende artikelen hoe ik mijn Street Fighter II van Crap naar Chap transformeer! En ik beloof je: ik heb het me niet te makkelijk gemaakt.
Ik beschouw dit project als therapeutische ontwenning van mijn dagelijkse obsessie: mijn werk als ondernemer en software ontwikkelaar. Mij geeft het veel voldoening en plezier.
Maar vóórdat je denkt: goh wat leuk, dat wil ik ook: Begin er alleen aan als je een grenzeloze dosis geduld, discipline en volharding hebt, als je een rasoptimist bent, van zelfs de grootste tegenvallers niet gefrustreerd raakt, nauwkeurig kan werken, niet te beroerd bent om iets helemaal opnieuw te doen omdat de eerste én tweede poging niet goed genoeg waren, aardig wat geld wilt stukslaan én als je beschikt over al het benodigde gereedschap, ruimte, gevoel voor mechanica, electronica en houtbewerking. Zeëen van tijd, licht authisme of andere vorm van stoïcijnse volharding is een absolute plus. Twijfel je over ook maar één van deze zaken: Doe het niet!
