Het lekkerst bewaar je tot het laatst. Althans, ik wel. In mijn werk doe ik graag eerst de dingen die ik minder leuk vind, om me daarna dan helemaal te kunnen storten op wat ik écht leuk vind.
Nou vind ik al het werk aan de flipperkast leuk, maar de electronica en de software ervan helemaal! En omdat verfwerk moet goed drogen dacht ik: ik bekijk de staat van de electronica eens. De kast heeft maar liefst 4 processorborden met good old 65C02 processoren, dezelfde als waar de eerste Apple computertjes op draaiden. Deze processoren ken ik heel goed, dus ik denk dat ik in een latere fase nog wel wat ga knutselen met de software. Zeg maar: customizen.
Verder ziet deze hardware er op het eerste gezicht smetteloos uit. Maar ik weet: schijn kan bedriegen, en soldeerverbindingen op oude moederborden kunnen na zoveel jaren kristalliseren, met slechte verbindingen tot gevolg, en in power circuits kan dat leiden tot browning, en in het uiterste geval fikt er iets uit.
Scheurtjes… eindigt meestal in tranen
En ja hoor… bij het bekijken van de Display Controller ontwaar ik de eerste scheurtjes in enkele soldeer-eilandjes van grote weerstanden. Gezien de afmetingen kunnen ze een kleine 5 Watt dissiperen, en dat betekent behoorlijk wat warmte (100 graden kan zo maar). En daarna koelen. En weer opwarmen, en weer koelen… enfin, je snapt het. Daardoor zet het uit, en krimpt het weer, en dat betekent mechanische stress op de soldeerverbindingen waardoor scheurtjes ontstaan. Door die scheurtjes geleidt het soldeer minder goed, en gaat op zichzelf als weerstand fungeren. Met nog meer warmte tot gevolg. Deze neerwaartse spiraal eindigt meestal in tranen.
Er komt dus een extra taakje op de todo lijst: nalopen van alle solderingen van alle electronica.